ویزای شنگن و ایرانیان

هفته گذشته وقتی از جلوی سفارت فرانسه رد میشدم جمعیتی بالغ بر 100نفر رو دیدم که پشت درب سفارت منتظر ورود به سفارت برای دریافت ویزای شنگن بودند. این 100 نفر مربوط به زمانی بود که من از اون محل گذر میکردم و میشه گفت با توجه به حجم درخواستها برای عید نوروز قطعا میشه گفت این عدد در ایام خاص مثل نوروز یا ژانویه روزانه بالغ بر 300 نفر هست. ولی به صورت میانگین در طی سال روزانه 100 نفر برای مصاحبه به سفارت فرانسه دعوت میشند که از هر کدوم از اونها روزانه مبلغ 60 یورو دریافت میشه.

یعنی به طور میانگین روزانه 6000 یورو، و در یک ماه عددی بالغ بر 180.000 یورو تنها برای درخواست ویزا. اون هم صرفا در سفارت فرانسه.

و این در حالی است که همین تعداد ادم و همین مبلغ در سفارتهای شلوغی مثل ایتالیا، آلمان،  یونان و لهستان هم هزینه میشه. و اگر مراجعات به سایر سفارتهای اروپایی مثل اسپانیا، پرتغال، سوئد، سوییس، اسلواکی، چک و ... رو هم به اندازه یک سفارتی مثل فرانسه یا ایتالیا در نظر بگیریم متوجه اعداد جالبی میشیم.

رقمی بالغ بر 1.100.000 یورو در هر ماه از جانب ما ایرانی ها به سفارتهای اروپایی بابت درخواست ویزا پرداخت میشه و این در حالیه که اون سفارتها هیچ تعهدی مبنی بر ارائه ویزا به همه ی درخواست کنندگان ندارند و پول پرداختی نیز قابل عودت نیست. اگر یورو رو 4000 تومن مد نظر قرار بدیم 4.5 میلیارد تومان در هر ماه به جیب سفارتهای اروپایی واریز میشه. و این در حالیه که این رقم در مناسبتهای خاص مثل نوروز و ژانویه چندین برابر میشه و ایضا ویزاهای دیگری به جز ویزای توریستی، مبالغ بالاتری باید پرداخت بشه. مثل ویزاهای دانشجویی، ویزاهای کاری و پزشکی و ....

و این 4.5 میلیارد تومان به جز میزان پولی هست که پس از دریافت ویزا در کشورهای مقصد هزینه میشه. اگر به صورت ریز و دقیق این محاسبات رو انجام بدید متوجه یه رقمی کلان و گنده ای میشیم که باعث میشه چهره ادم بشه.

یکی از دلائلی که باعث تضعیف پایه پولی کشورها میشه خروج ارز از اون کشور هست. با این اوصافی که در بالا ذکر شد اگر راه حل مناسب جهت جایگزین کردن پولهای عنوان شده در کشور پیدا نشه مسائل اقتصادی هم به همین سادگی و راحتی حل نخواهد شد.

به نظر من یکی از بهترین گزینه ها برای بازگشت پولی که به سفارتها و کشورهای اروپایی پرداخت میشه مهیا کردن بسترها و زیرساختهای توریستی برای ورود توریست به کشور و تزریق پول از طریق مسافران خارجیه. چیزی که این روزا مورد توجه قرار گرفته ولی متاسفانه هنوز زیرساختهای اولیه لازم مثل اتصال به شبکه مسترکارت و ویزاکارت، امکان رزرو بلیط هواپیما و قطار و ... و رزرو هتل به زبان انگلیسی از خارج کشور فراهم نشده و اینطور به نظر میرسه اگر اهتمام جدی برای پیشرفت در این موضوعات صورت بگیره شاهد شکوفایی بخشی از اقتصادی که مرتبط با حوزه گردشگری و توریستی است خواهیم بود.

شهروند خبرنگار - شهروند مزاحم

موضوع اخبار و تمام گفتگوهای مردم طی هفته گذشته بدون شک حادثه پلاسکو و اتفاقات تلخی بود که رخ داد. فکر میکنم موضوع اتش سوزی این ساختمان، فداکاری و ایثار اتش نشانها و همچنین کمبود امکاناتشان و .... به حالت اشباع رسیده و نیازی به گفتگو پیرامون اونها نیست.

موضوعی که طی این مدت ذهن من رو درگیر کرده بود پیدا کردن تعریفی مشخص از واژه «شهروند-خبرنگار» و «شهروند-مزاحم» بود. واژه شهروند-خبرنگار رو میشه جزو واژه های نوینی دونست که بعد از گسترش شبکه های اجتماعی به شدت رایج شده و کاربردهای مختلفی از اون وجود داره که البته رسانه های رسمی و ارتباط جمعی مثل روزنامه ها، شبکه های خبری داخلی و خارجی و ... از مطالب ارائه شده توسط شهروند-خبرنگار ها استفاده های مناسبی میکنند.

به نظر من مثل سایر مواردی که طی همه ی این سالها شاهدش بودیم، موضوعی وارد بطن جامعه شده بدون اینکه فرهنگ اون وارد بشه و معنای واقعی و نحوه کارکردش برای مردم تببین بشه. در حادثه ساختمان پلاسکو شاهد این موضوع بودیم که هر فرد حاضر در صحنه احساس دین و مسئولیت میکرد بابت وظیفه شهروند-خبرنگاری و این در حالی بود که این احساس وظیفه ها علاوه بر اینکه به شدت مخل انجام وظایف نیروهای امداد رسان بود بعد از رد شدن از مرحله ای، نه تنها مفید و کاربردی نبود که به شدت باعث دامن زدن به شایعات و افزایش نگرانی و اضطراب در سطح جامعه میشد.

به گمان من مرز بسیار باریک و غیرشفافی بین این دو واژه یعنی شهروند-خبرنگار و شهروند-مزاحم وجود داره که اگر با دقت مورد واکاوی قرار نگیره روز به روز بر تعداد شهروند-مزاحم هایی که قصد شهروند-خبرنگاری دارند افزوده میشه.

تعریف شما از این واژه چیه؟