نواقص فرهنگی و ابروداری

پای صحبتی دوستی نشسته بودم که از خارج برگشته بود و به نکته ی جالبی از رفتارهای بعضی هم وطنان در فراسوی مرزها اشاره میکرد.

میگفت ما ایرانی ها ادمهای ابرومندی هستیم که این موضوع در اولویت رفتارهای اجتماعی ما قرار داره و بعلت برخی محدودیت ها و عدم ارتباط کامل و صحیح با دنیای بیرون از مرزها و برخی محدودیت ها، صاحب فرهنگ ناقصی هستیم. زمانی که خیلی از ما از کشور خارج میشیم چون دیگه کسی وجود نداره که ما رو بشناسه و بحث ابرویی در خطر نیست نواقص فرهنگی مون بیشتر و بیشتر به چشم میخوره و برخی با افتخار به یکسری کارهای نامناسب دست میزنن.

نظرتون در مورد این ایده و نظر چیه؟ واقعا اگه ابرویی در خطر نباشه خیلی از نواقص فرهنگی مون رو سریع تو جامعه هدف بالا میاریم؟