ما دهه شصتی ها اگرچه در خیلی حوزه ها ادمهای بدشانسی بودیم ولی در حوزه طرفداری ورزشی و علی الخصوص فوتبال شاید جزو خوش شانس ها بودیم.

بنظرم ما خیلی خوش شانس بودیم که بازی بازیکنان بزرگی که پایین می نویسم رو دیدیم و چقدر احساس غرور داره که این همه ستاره در زمانی بازی کردن که اوج هیجان فوتبالی ما دهه شصتی ها بوده

قدیمی ترین بازیکنی که بازیش رو یادم میاد مارادونا و باتیستوتا بوده

روبرتو باجو. دیگو سیموئنه، مالدینی، کاستاکورتا، اریک کانتونا، گری پالیستر، دنیس اروین، پیتر اشمایکل، روبرتو کارلوس، دنیس برکمپ، دیوید بکهام، مایکل اوون، زلاتان ، بوفون، دل پیرو، اینزاگی، رونالدو، رونالدینهو، ریوالدو، الیور کان، کافو، رودی فولر، دیوید سیمن، کلیزمن، توتی، داود شوگر، شفچنکو و ....

و حتی ورزشکارای ایرانی مثل علی دایی، خداداد، کریم باقری، عابدزاده، دبیر، حیدری، بهنام محمودی، حتی ورزشکارای اخیر مثل سعید معروف، برادران خادم،علی کریمی و ....

ما خیلی خوش شانس بودیم فینال جام جهانی 94 بین برزیل و ایتالیا رو دیدیم

ما خیلی خوش شانس بودیم قهرمانی فرانسه تو جام جهانی 98 رو دیدیم

خیلی خوش بحال ما بود که صعود ایران به جام جهانی 98 رو لمس کردیم

ما خیلی خوش شانس بودیم دوران اوج والیبال با ولاسکو رو لمس کردیم

و چقدر ناراحت کننده است دیدن خداحافظی تک تک این ستاره ها که این سالها باهاشون زندگی کردیم.

خیلی هاشون که سالهاس نیستند ولی خداحافظی امثال زلاتان و بوفون که همین چند مدت اخیر اتفاق افتاد باعث شد حس کنم که چقدر این روزها دنیای ما خالی از ورزشکارای مطرح شده و حالا که امثال کریس رونالدو و مسی هم به مرز بازنشستگی رسیدند دنیای ورزشی همه ما انگاری سبک و بدون وزن شده و دیگه مثل سابق رنگارنگ و زیبا نیست.

اسامی ورزشکارایی که دوست داشتیم زیاده که خب خیلی هاش موقع نوشتن این متن به ذهنم نرسیده. اگر اسمی به ذهنتون رسید کامنت بذارید تا با یاداوری اون اسم ومرور خاطراتش پر از لذت سالهای دور بشیم